U bent te vroeg mevrouw

tijd

Te vroeg? Te vroeg? Ik ben nooit te vroeg. Ik ben juist altijd te laat.

In de zeldzame gevallen dat ik vóór de bel met mijn oudste in de klas sta, gaat de bel wel als ik wegloop. Sowieso is het met kinderen altijd een flinke uitdaging op tijd te komen. Wil er één zijn schoenen niet aan, of liever zijn oude jas maat 74, dan de goedpassende winterjas die vooraan op de kapstok hangt. Of bedenkt er één dat ze toch op haar skeelers naar school wil. Of op de fiets. Of op de step.

Dat eeuwige te laat komen heeft wel een geschiedenis trouwens. Toen ik als 16-jarige puber geen klasgenootjes meer in de buurt had wonen – of jawel, er was er wel eentje, maar die wilde niet met mij meefietsen – bedacht mijn moeder dat ik wel gezellig samen met mijn zus naar school kon fietsen. Dat mijn zus en ik elkaar voor 9 uur niet konden luchten of zien, zorgde ervoor dat ik een manier vond om dat te vermijden. Mijn zus is van de controle, en zorgt er juist voor om ruim op tijd te vertrekken. Mooi dacht ik. Dan ga ik gewoon zo laat, dat ik nog nèt op tijd kan komen, als ik flink race, want dan is ze allang vertrokken als ik ga. Bovendien had ik ook nog een heel ochtendritueel af te werken.

Dat op het nippertje vertrekken is een ding gebleven. Waarom op het perron op de trein wachten als je ook wat langer thuis kan blijven hangen. Hoeveel treinen ik nog net haalde, rennend bij het fluiten van de conducteur. En natuurlijk mis je er dan ook weleens eentje… Of zwetend van het harde fietsen bij een sollicitatie aankomen. Die baan werd het niet, gelukkig trouwens. Net als die baan waar ik met 140 km per uur wegreed. Het is goed dat ik toen geen Ferrari had, dan was ik zeker van de weg gehaald.

Maar goed, voor doktersafspraken probeer ik wel op tijd te komen. Als dat niet lukt, is dat vaak niet erg, want, uitloop. Maar het krap bemeten parkeerterrein bij het WKZ heeft me geleerd dat je wel wat marge nodig hebt. Bovendien hebben ze daar ook poli’s die niet uitlopen. Dit keer stond ik dus om 9:35 bij de poli voor een afspraak met de ‘schoenendokter’ voor zoonlief (2 1/2 jaar). Voor een afspraak om kwart voor tien ruim op tijd vond ik zelf.

‘Mevrouw uw afspraak is om kwart voor elf.’

Kwart voor elf? Niet om kwart voor tien?

‘De afspraak staat echt om kwart voor elf.’

Ik de brief uit mijn tas gevist. En ja hoor kwart voor elf. Verkeerd in mijn agenda gezet.

Ik ben dus een uur te vroeg!

Ik ben maar naar buiten gelopen. Uurtje buiten rondhangen. Helaas was de daktuin met leuke speeltoestellen afgesloten ivm hijswerkzaamheden. En de binnentuin ook. Dus maar een eindje verderop met zoonlief over bruggetjes en trappetjes gelopen. Een tussendoortje gegeten. Wat gedronken. En weer over hetzelfde bruggetje. En weer. Een schelpje van het schelpenpad in de broekzak. En er weer uit. En weer in de zak. In het water gegooid. Nee laat hem maar liggen in het water, anders wordt je nat. Zo vermaak je je wel een uurtje.

Na een uurtje weer terug. Inmiddels was het behoorlijk druk op de poli. Zoonlief ging gelukkig lekker spelen. Bij elke dokter die tevoorschijn kwam, dacht hij dat hij aan de beurt was. Moest ik hem weer uit het gangetje met de spreekkamers wegplukken. En ervoor zorgen dat hij niet elke kamer binnenloopt. En daar zoals de vorige keer ‘even’ op de toetsenborden rammelt en openstaande statussen wegklikt, want die arts, die was even een patiënt halen.

De afspraak was zo bekeken. Iedereen was tevreden, orthopeed, schoenmaker, revalidatiearts. De schoentjes vertoonden na een maand al flinke gebruikssporen, en de zolen moesten nu al opgelapt worden aan de voorkant, want ja klimmen hè! 5 minuten later stonden we weer buiten.

Jammer genoeg duurde het door uitloop van het spreekuur even voor we aan de beurt waren. Nou ja even. Drie kwartier. Alle begrip want zo’n poli is soms onvoorspelbaar, en een dubbele afspraak is sowieso lastiger, maar toch:

Ik zal nog eens op tijd komen!

2 thoughts on “U bent te vroeg mevrouw

  1. Ik ben juist altijd te vroeg… ook bij de poli waar je inderdaad minstens een halfuur moet wachten tot je aan de beurt bent. Als de arts vervolgens voor mij ook tijd en aandacht heeft, vind ik dat niet zo erg. Maar met een hummeltje lijkt me dat heel anders!

  2. Inderdaad is het wachten met zo’n kleintje niet mijn hobby. Het scheelt echt wel dat bij het WKZ op de poli ruim voldoende speelgoed, andere kindjes en lieve bali-assistentes zijn. En altijd zoveel tijd als nodig voor de afspraak. Dit keer was het vijf minuten.

Comments are closed.