Twee seconden 

plakplastik-op-de-trap

Verstijfd van schrik zit ik op de rand van het bed. Gestokte adem, mijn panty halverwege mijn bovenbenen. Het ene moment komt je hoofd boven de trap uit en je houdt je hand omhoog om me wat te laten zien. Ik zie je hoofd achterover verdwijnen, hoor een paar doffe klappen en durf niet na te denken over wat er gebeurt. Een paar seconden lijken een eeuwigheid. 

Jouw harde huilen brengt me bij mijn positieven. Ik spring op, hijs mijn panty zover op dat ik zelf niet ook van de trap val, en ren naar beneden om je op te pakken. Nog voor ik beneden ben, staat Isabella naast je te huilen van schrik. ‘Ik wil niet dat Nelson naar het ziekenhuis moet!’ Ik pak je op en bedenk me in een flits dat dat niet per se slim is, want je zal toch maar je rug of nek hebben gebroken. Maar al snel bedenk ik me dat als je zo kan brullen, het waarschijnlijk wel meevalt met die gebroken wervels.

Ik pak je op en neem je mee naar de bank om je rustig op schoot te troosten. Samen met Isabella want die huilt inmiddels net zo hard. Met zelf nu ook de tranen in de ogen knuffel ik mijn beide hartendiefjes – elk op één knie – en controleer ik of je armen en benen het nog doen. Alleen je buik doet pijn zeg je me, als je na een paar minuten weer kan praten.

De dagen daarna vertellen jij en ik het aan iedereen die het wil horen. ‘Oh oh boem trap, kop-rol neehee!’ zeg je steeds.

Het liep allemaal goed af, maar ik ben in twee seconden twee jaar ouder geworden. 

Het beeld heb ik gevonden op https://www.antisliprubbertape.com/.

Misschien ook wel een goed idee voor bij ons thuis.