The image of melancholy

wpid-2015-09-15-14.08.39.jpg.jpeg

In de verte klinkt een viool. Een lied vol verlangen. Violist Bjarte Eike loopt van achter het gordijn de kerk in richting het podium.
Rustig beginnen de andere muzikanten die bij kaarslicht klaarzitten op het podium mee te spelen. Ijle verstilde klanken. Vanuit de verte klinkt een pure sopraanstem.

Met deze betoverende klanken begon het concert ‘The image of melancholy’ door het Noorse ensemble Barokksolistene onder leiding van Bjarte Eike, gehoord op 5 september 2015, tijdens het festival oude muziek.

Na dit verstilde begin gaat de muziek zonder te stoppen over in een volgend stuk. Mij bekende consortmuziek van Holborne, Byrd en Dowland wisselen af met verschillende Noorse melodieën. Aan de harmonieën en klank van de taal herken je de Noorse muziek. De afwisseling is mooi, de keuze voor de verschillende stukken is duidelijk met zorg gedaan.

imageHet instrumentarium is heel barok. Strijkers op barokinstrumenten, een luit en, een orgel. Af en toe gebruikt de organist een klein harmonium, waar hij met één hand de balg bedient en met de andere hand het klavier bespeelt. De manier van spelen is verrassend en verfrissend. Doorleefde emoties, zowel in vreugde als verdriet, de musici beleven de muziek tot in hun haarvaten en nemen het publiek mee.

Een stuk wat voor mij jeugdsentiment oproept is flow my tears van Dowland. Ook bekend als Pavane Lachrimae uit ‘der Fluyten Lusthof’ van de 16e eeuwse Utrechtse Jan Jacob van Eyck. Ik heb dit stuk vroeger zo vaak gespeeld dat het boek letterlijk uit elkaar viel. Het was verrassend en ontroerend om het stuk gezongen te horen worden door de prachtige warme stem van Berit Norbakken Solset.

Tijdens het hele concert wordt de aandacht van het publiek vastgehouden zonder applaus tussendoor. Zelfs tijdens een enkel gedicht klinkt zacht de begeleiding. Pas als overduidelijk de laatste noot heeft geklonken, barst het daverende applaus los. Ik heb kippenvel en tranen wellen op van ontroering. Laaiend enthousiast is iedereen en niemand rust voor er een toegift komt. Een prachtig droevig bruiloftslied volgt, want een huwelijk gaat niet altijd over rozen.

Bij de uitgang wordt bijna gevochten om de CD’s en voor mijn neus raken ze uitverkocht. Gelukkig zijn ze er nog op het festivalcentrum in Tivoli Vredenburg. Met mijn hoofd in de wolken fiets ik de 13 km naar huis.

About “The Image of Melancholy”