Paris! Paris?

“Schat, ik mag twee weken voor het werk naar Parijs” vertelde ik bij thuiskomst.  “Twee weken? Twee weken! Dus dan ben ik twee weken alleen thuis?”  vroeg Bas verontwaardigd. “Maar je kan in het weekend toch ook naar Parijs komen?” zei ik toen. En zo kwam het dat ik twee zonnige weken in mei naar Parijs ging.

Die maandag reisde ik samen met mijn collega met de Thalys. Piepschuim box met materiaal op droogijs in de tas opgeborgen. Ik werd geïntroduceerd en werkte twee weken op een laboratorium van de Université René Descartes in het 6e arrondissement. Ik logeerde in een piepklein appartement op een bijzondere locatie. Op de bovenverdieping van de Cathédrale Saint Volodymyr le Grand was een rijtje van deze appartementen gebouwd. Een kleine maar kamer een keukenblok en een trap naar een zolder met bed en badkamer. Hoge ramen met luiken keken uit op een kleine speelplaats en een drukke straat.

Overdag leerde ik allerlei technieken van de onderzoekers. Bacteriën met plasmides kweken. Plasmide DNA isoleren en opknippen om er een probe van maken. Met die probe In Situ Hybridisatie doen op meegebrachte weefselcoupes. Tussen de middag even naar de bakker voor broodjes en een macaron.

’s Avonds ging ik eropuit. Straatje naar beneden, brug over en ik stond voor het Louvre. Slenteren in het park. Of die ene keer dat ik vanuit de kamer in een deel van een kerk mooie muziek hoorde, naar beneden rende en de tweede helft van een prachtig concert meemaakte van een Frans-Oekraïens koor. Met een boek alleen in een restaurant neerstrijken. Of heel lief meegevraagd worden door een student. Onbezorgde lenteavonden in de stad.

Die vrijdag reden we samen mee met de Friday Night Skate, een toertocht met duizenden skaters door Parijs. Ik op rolschaatsen, Bas op skates. Voor ons en achter ons zag het zwart van de skaters. Wat een indrukwekkende tocht. Langs bezienswaardigheden en pleinen, bekende en minder bekende straten. Het tempo lag wat hoog, zeker omdat rolschaatsen niet handig zijn op casseien dus we lagen al een tijdje achterop. Na verloop van tijd reden we al een aardig eind op langs de Seine, waar ik opeens het straatje naar het appartement herkende. Een goed excuus om af te haken, want pff die hele tocht was wel ver. Maar wat een prachtige ervaring.

Daarna hadden we nog twee heerlijke dagen Parijs samen. Slenteren door de parken, de pleinen, musea, Eifeltoren, allerlei mooie plekken weerzien die we ooit, op onze eerste reis tien jaar eerder samen hadden bezocht.

De onbezorgde lente van 2004.

En dan nu dit. Aanslagen in Parijs. Wat een naar nieuws.

Deze herinneringen neemt niemand ons af, en we zullen ook zeker weer eens naar Parijs gaan. Maar dit jaar liever even niet.