Mijn achilleshiel, maar dan letterlijk

Niet één maar beide achillespezen bezorgen me ellende op dit moment. Een inmiddels vertrouwde kwaal die erger bleek te zijn dan ik had verwacht. Ooit, vroeger, nou ja 10 jaar geleden had ik er voor het eerst last van. Een enkele hardlooppoging was in mijn ogen de boosdoener, dus ik ging maar fietsen. Nergens last van.

Tot ik voor het eerst zwanger werd. Als vanzelf kwam het terug, dit keer aan beide kanten. Daarnaast had ik wat bekkenklachten, dus ik liep niet maar ik waggelde op een slakkentempo. Maar ach je bent zwanger dus je accepteert dat soort kwalen. En het leek weer over te gaan nadat ik stopte met borstvoeding geven toen mijn oudste 10 maanden was.

 

Bij de tweede zwangerschap lukte het mij om langer actief te blijven dan de eerste keer. Fietsen, sporten, tot ik bij ruim vijf maanden nog maar een enkele oefening in de sportschool kon doen en door bloedarmoede het fietsen niet meer vol te houden. Van de achillespezen geen last. Tot ik ruim een maand na de bevalling met mijn oudste bij Ikea voor de grap een stukje rende omdat de ingang zo ver was. Ik dacht, ha daar heb je het weer. Het gaat wel over op termijn. Als ik stop met borstvoeden. Natuurlijk wel. Hoezo naïef?

 

De jongste blijkt een heel slim kind, en is nog lang niet van plan om te stoppen met borstvoeding. Ondanks dat begonnen de pezen weer wat rust te krijgen. Tijd voor weer eens een hardlooppoging. Dom. Want weer last van beide achillespezen. En dit keer erger dan ooit. Toch eens tijd voor een fysiotherapeut.

 

Een bezoekje aan de fysiotherapiepraktijk die in mjn sportschool zit, ontnuchtert me behoorlijk. De fysiotherapeut maakt een echo, en het blijkt dat de pees behoorlijk zwak is, en dat het herstel lang zal duren. Borstvoeding speelt een rol, zo vertelt hij, maar dat is niet het enige. Kortom, die pees was vermoedelijk al puree, maar door hormonen wordt het nog erger. Mijn gedachte van hardlopen kan ik maar beter laten varen, en alleen al het doel om twee uur in flink tempo te kunnen wandelen, daar ben ik vermoedelijk al 6-9 maanden mee bezig. Shit, daar kan ik het mee doen. De volgende keer krijg ik oefeningen mee. Voor nu moet ik goed opletten dat ik de pezen niet teveel belast. Lastige is dat de pijn en stijfheid pas achteraf komen.

 

Een andere rake opmerking is dat het wellicht goed is om gewicht te verliezen. Ahum, ja dat wist ik wel, maar dat is lastig als ik niet zo hard kan sporten. En ik geef meteen toe, dat ik ook wisselend gemotiveerd ben om wat aan mijn eetpatroon te doen.

 

Tijd voor een actieplan dus! Ik hou van plannetjes maken, nu ook maar eens uitvoeren?

Beeld: http://footlogics.nl/achillespees-pijn/

2 thoughts on “Mijn achilleshiel, maar dan letterlijk

  1. Au! Gelukkig geen achilleshiel, maar beide andere zwakke plekken ken ik wel. Misschien een aquasportles in de buurt? Dat is niet zo belastend en het kan flink inspannend zijn (toen ik mijn echtgenoot een keer meenam viel het hem vies tegen hoe hard hij moest werken, hij dacht dat het niets voorstelde ;-)). Dit kan ik ook aanraden: http://mindful-eten.nl/online-training-mindful-eten/

  2. Ik doe nu pilates gecombineerd met fitness en fysio-oefeningen. En verder probeer ik maar vaak de fiets te pakken ipv de auto. Dat mindful eten heb ik op jouw blog wel gelezen. Doe ik niet altijd…

Comments are closed.