Kleuterverdriet en krokodillentranen

IMG_0054-0

Al een paar weken zat ik ermee in mijn hoofd. Speelgoed wat niet meer nodig is, weggooien. Met een bijna twee-jarige valt er helaas niet zoveel op te ruimen, want bijna alles is misschien nog wel eens leuk voor hem. Dus ijverig het laatste babyspeelgoed uitgezocht wat we nog niet hadden weggegeven. Ook de bak met knuffelbeesten moest er maar eens aan geloven. Samen met dochterlief (5) grondig uitgezocht. D.w.z. alles waar twijfel over was of herinneringen aan kleefden bleef. Totaal een zak met 10 knuffeldieren uitgezocht.  

Zonder verder nadenken gaf ik ze af op het adres voor de rommelmarkt. Ik startte de auto om weer weg te rijden naar Houten, waar we een paar boodschapjes gingen doen. Toen ik even omkeek zat achterin dochterlief met de duim in de mond te huilen. Ze duimt nooit. 

‘Mama ik ben zo verdrietig van de knuffels’.

Ik heb haar uitgelegd dat nu andere kindjes weer met de knuffels kunnen spelen en dat wij weer ruimte hadden om in een opgeruimd huis met alle andere spullen te spelen. Ze bleef nog even verdrietig, maar na een paar minuten was het over en zat ze grappen te maken.

Het laatste stukje op weg naar het centrum van Houten doet haar altijd denken aan de route naar de dierenarts. Ze is daar twee jaar geleden één keer mee naar toe geweest. We brachten ons elf jaar oude, doodzieke konijn voor een laatste spuitje weg. Hoewel ze nooit naar het dier omkeek, en bij de dierenarts steeds de tuin in liep, heeft dat toch indruk gemaakt.

‘Mama ik ben zo verdrietig van ons konijn’