12 September

De moedig verijdelde aanslag in de Thalys een paar dagen geleden herinnert mij aan die ene keer dat ik vanaf Milaan, Italië naar huis reisde. Met nog 3 collega’s was ik met de nachttrein naar een congres gereisd. The European Muscle Conference, dit jaar georganiseerd door de Universiteit van Pavia, op een uurtje bij Milaan vandaan. Vier dagen spieren. Een poster presenteren. Vier dagen vechten tegen de after lunch dip bij de middagsessie. Vier dagen onderdompelen in Italiaanse sferen. Overheerlijk eten, elke avond een ander restaurantje, een prachtig zonovergoten universiteitsstadje vol met authentieke Italiaanse architectuur.

De dag daarvoor, was ik na de heerlijke Italiaanse lunch even op de hotelkamer toen Bas belde. Overduidelijk geëmotioneerd. Het leek of de derde wereldoorlog was uitgebroken zo vertelde hij. Het duurde een paar minuten voordat ik begreep wat er ongeveer gebeurd moet zijn, eerder die dag in New York. Bedrukt hingen we op. Het overheerlijke Italiaanse eten smaakte niet meer, het prachtige universiteitsstadje was zijn charme verloren en de zon kon me gestolen worden.

pavia

Nog een paar uurtjes wachten op de internationale trein naar huis. Ik liep samen met Marleen, onze stagiare naar perron 22, waar we om beurten naar het toilet gingen terwijl de ander op de bagage lette. We stonden even te kletsen toen er een man op ons afstapte. Hij vroeg ons beleefd of we op zijn volle bagagekar konden letten, zodat hij naar het toilet kon. Natuurlijk geen probleem. Zonder nadenken gingen we akkoord. Niet te beroerd om iemand te helpen. De man liep bij de toiletten naar binnen.

Marleen en ik keken elkaar aan. Plotseling bekroop ons een ongemakkelijk gevoel. Ongemakkelijk overlegden we over wat we moesten doen. Een medewerker waarschuwen? Wegrennen en de kar laten staan? Nee het is vast niets. Maar het zal toch niet? Besluiteloos liepen we dan maar een stukje weg van de kar op het verder lege perron. Maar niet te ver, want dat zou onbeleefd zijn.

De opluchting moet van ons gezicht af te lezen zijn geweest, toen hij ons vriendelijk bedankte en zijn bagage meenam.

 

Beeld: Flickr (Milaan centraal station  / Pavia)